Een aantal metaforen


Een berg beklimmen
Een berg beklimmen (en vele andere activiteiten in de natuur) kan je prima gebruiken als metafoor. Je kan zo vaak opgeven als je wilt, zolang je maar de ene voet voor de andere blijft zetten. Zelfs als het bewolkt is, wanneer je de top bereikt, en je kijkt maar je ziet de weg naar de top niet, en ook het uitzicht is niet zichtbaar door de bewolking, dan wil dat niet zeggen dat de weg er naar toe niet bestaat, of het uitzicht niet geweldig is. Je hoeft niet het hele pad te zien om de volgende stap te nemen. En wanneer je terug kijkt, en je kan niet het hele pad zien, wil dat nog niet zeggen dat je al van ver gekomen bent. Gewoon een paar voorbeelden die je als metafoor zou kunnen halen uit het beklimmen van een berg.

Een aap
Wanneer een aap op de stoep staat, en hij biedt je een gouden muntstuk aan, zou je het aannemen?
Kijk naar het advies, niet naar de persoon die het aanreikt.

Schoenen in Afrika
Er was eens een schoenmaker die zijn markt wilde uitbreiden. Omdat hij de lokale markt al bezat, keek hij voorbij zijn horizon naar exportmogelijkheden. Zijn oog viel op Afrika. Hij zette zijn zinnen op het veroveren van heel Afrika met zijn merk schoenen.

Na het goed overdacht te hebben, nodigde hij zijn beste verkoper uit om in Afrika de markt te gaan bespelen: de schoenen te promoten en de naamsbekendheid groot te maken. Deze topverkoper, helemaal overdonderd door de mogelijkheid om de wereld over te gaan reizen, kon niet wachten om naar huis te gaan om zijn spullen in te pakken en op reis te gaan. Hij vertrok, en twee weken gingen er voorbij.

‘s Ochtends vroeg nam de schoenmaker, rekening houdend met het tijdsverschil, de telefoon om te informeren hoe het de verkoper verging. De schoenmaker luisterde aandachtig hoe de topverkoper met zwaar teleurgesteld meedeelde: “Sorry dat ik je plannen moet verstoren, maar ik kan hier geen schoenen verkopen. Niemand draagt schoenen hier.”.

De schoenmaker bleef bij zijn overtuiging dat het mogelijk moest zijn om de markt open te breken. Hij stuurde nu zijn jongste, meest creatieve, positieve maar onervaren verkoper naar Afrika. Ook hij was zeer enthousiast over het vertrouwen en de mogelijkheid om iets van de wereld te gaan zien, ging snel naar huis en ging optimistisch zijn spullen pakken. Hij vertrok, en weer gingen twee weken voorbij.

‘s Ochtends nam de schoenmaker, weer rekening houdend met het tijdsverschil, de telefoon om de stand van zaken door te nemen. De jonge verkoper werd geroepen door het hotelpersoneel, en de schoenmaker hoorde de enthousiaste stem van de junior bijna roepen: “Oh, geweldig! Stuur zo veel mogelijk schoenen als we kunnen maken hierheen! Niemand draagt schoenen hier!”.

Moraal van dit verhaal..? Ik denk dat je het wel begrijpt.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *