persoonlijke

Mijn eerste digitale foto; mislukt.

Mijn eerste digitale foto; mislukt.

Mijn eerste digitale foto. Mislukt. En toch van persoonlijke waarde.

De laatste dagen van de zwangerschap (van mijn vrouw), de dagen net voordat je eerste kindje wordt geboren. Vreemd en onwerkelijk dat ik vader ga worden. Klaarmaken van de tas, voor het geval dat je snel naar het ziekenhuis moet. Wat moet er in?

Ik had in mijn jeugd veel gefotografeerd, en dit was een moment waarop ik (na een jaar of 10 geen foto’s maken) moest vertrouwen op ervaringen van anderen dat het geboren worden van je eigen kind heel bijzonder zou zijn. Wist ik veel, voor mij speelde het nog niet echt. Eén van de tips die ik uit de verhalen oppakte, was het maken van foto’s, leuk voor later. Wat heb je dan nodig: een camera. Mijn oude camera was onvindbaar dus een nieuwe. Omdat ik als zelfstandige ondertussen ook lekker bezig was met mijn eigen website, was voor mij de keuze voor een digitale camera in plaats van analoog snel gemaakt.

Het is een Sharp VN-EZ1 geworden. Een camera die ook kon digitaal filmen; de eerste MPEG-4 recorder. 320 x 240 filmpjes. 640 x 480 foto’s. Twee uur video op een 32MB kaartje. Hypermodern, in een tijd dat smartphones nog Pocket PC’s heetten en geen camera hadden. In een tijd dat 1024 x 768 qua schermresolutie de standaard was.

De eerste digitale foto

Uiteindelijk, tijdens de bevalling, heeft de camera keurig in de tas gezeten. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd 🙂

’s Avonds, de rust terug, heb ik de camera gepakt, en buiten de eerste digitale foto gemaakt van de versiering die de buren hadden geplaatst vanwege de geboorte. Een neon ooievaar. In het donker. Geen instellingen voor sluitertijd, gewoon uit de losse pols een foto maken. En gelijk verkocht aan digitaal; niet vanwege de kwaliteit van de foto, maar wel vanwege de directe feedback op het 1,8″ scherm; ik kon gelijk zien wat het resultaat was. Niet anderhalve week wachten totdat je de resultaten zag bij de fotozaak, nee, direct feedback. En ik zag dat de foto bewogen was, en schoot er nog drie. Geen probleem met filmpjes die vol zitten of raken, gewoon schieten. En direct het resultaat kunnen bekijken op een TV. Matige beeldkwaliteit ten opzichte van analoog, ja. Maar zo in het groot op een TV, dat heeft ook wel wat ten opzichte van die 10 x 15 scherpe papiertjes.

Toch viel de resolutie wat tegen, dus een overstap naar een Kodak Easyshare DX3215 Zoom Digital Camera 1.3-megapixel, een volledig automatische point-and-shoot, werd gemaakt om later de eerste stapjes beter vast te leggen. Met een 1280 x 960 resolutie, die nog steeds leuk bekt op de huidige schermen. Digitaal was het voor mij: vrijheid, snelheid, direct resultaat.

PICF0001; mijn eerste digitale foto, 2002

PICF0001; mijn eerste digitale foto, 2002

Posted by Rutger in Fotografie, 0 comments